Door Heba en Youssef A.
Er was eens, in een land hier ver vandaan, een grote oorlog. De lucht was grijs van de rook en overal hoorde je trommels, paarden en soldaten marcheren. In een klein dorp woonde een dappere man met zijn lieve kind. Ze hielden heel veel van elkaar en deden alles samen.
Op een koude ochtend kreeg de man verdrietig nieuws: hij moest gaan vechten in de oorlog. Het kind schrok en zei:
“Papa, ik wil met je mee. Ik wil je helpen!”
“Papa, ik wil met je mee. Ik wil je helpen!”
Maar de man knielde neer en antwoordde zacht:
“Nee, lieve kind, het slagveld is veel te gevaarlijk. Jij moet veilig thuisblijven.”
“Nee, lieve kind, het slagveld is veel te gevaarlijk. Jij moet veilig thuisblijven.”
Het kind knikte, maar diep vanbinnen wilde hij toch bij zijn vader zijn. Toen de man de volgende ochtend vertrok, sloop het kind stiekem achter hem aan, door bossen en modderige wegen, helemaal tot aan het grote slagveld.
Daar stonden soldaten te roepen en zwaarden te kletteren. De man vocht dapper tegen een vijand. Plotseling zag hij tussen de rook een klein figuurtje staan.
“NEE!” riep hij geschrokken. “Waarom ben jij hier?”
Het kind schrok van de boze stem van zijn vader en begon weg te rennen. Maar op datzelfde moment klonk er een harde knal. Een soldaat had geschoten.
Het kind viel stil neer op de grond.
De man rende erheen, zijn hart bonzend van angst. Even later kwam een ambulancewagen met paarden eraan. De dokter keek verdrietig naar de man en fluisterde:
“Het spijt me… hij is dood.”
De wereld van de man brak in duizend stukjes. Hij huilde dagenlang. Maar daarna groeide er iets donkers in zijn hart: woede. Hij wilde de soldaat vinden die zijn kind had neergeschoten.
Heel lang zocht hij overal. Door donkere bossen, verlaten dorpen en koude nachten bleef hij zoeken. Tot hij op een avond eindelijk de soldaat vond.
De man trok zijn zwaard en riep boos:
“Nu ga jij voelen wat ik voelde!”
“Nu ga jij voelen wat ik voelde!”
Maar juist toen hij wilde toeslaan, verscheen er een zacht licht. Uit het licht kwam de geest van het kind tevoorschijn. Het glimlachte lief en zei:
“Niet doen… alsjeblieft, niet doen.”
De man liet zijn zwaard zakken.
“Waarom niet?” vroeg hij verdrietig.
“Waarom niet?” vroeg hij verdrietig.
De geest antwoordde zacht:
“Omdat jij niet zoals hem moet worden. Als jij ook haat kiest, stopt de pijn nooit.”
“Omdat jij niet zoals hem moet worden. Als jij ook haat kiest, stopt de pijn nooit.”
De man keek naar het kind en voelde de woede langzaam verdwijnen. Hij liet zijn zwaard vallen en huilde. Vanaf die dag koos hij niet meer voor wraak, maar voor vrede en liefde.
En zo leefden de man en de lieve geest van het kind nog lang en gelukkig, in het hart van iedereen die hun verhaal hoorde.